حیات انسانی⁦⁩⁦

خانم کبری حاجی خانی:

السلام علیک یا بقیه ا… فی الارض
ای عاشقانه ترین سرود آفرینش ، سالهاست که پشت سرهم بر سرمان بلا نازل می شود ؛ سیل ، زلزله ، تورم ، جنگ ، کودک کشی ،….. و اخیراً هم این ویروس آدمکش که یک بلای خانمانسوز به جان بشریت افتاده و همگی برای رهایی از این بیماریی ، روزهاست که خود را قرنطینه کرده ایم ؛ برای تهیه وسایل بهداشتی صف کشیده ایم و هزاران چله بر پا کردییم که مبادا این ویروس ما را به کام مرگ بکشاند. ولی دریغا که هیچ وقت برای ترک گناهانمان خود را قرنطینه نکردیم و برای رسیدن به شما صف نکشیدیم و چله ی ظهور را خوب نگرفتیم و هیچ وقت قلب آلوده ی خود را ضد عفونی نکردیم.
مولای شریدم ، اگر چند ماهی است که همه توجهاتمان و افکارمان روی این ویروس (کرونا) شده قرنهاست که از ویروس کشنده و خطرناک تر بنام ویروس غفلت و نسیان غافل مانده ایم آن قدربه اطرافیان و فرزندانمان تذکر می دهیم که بهداشت را رعایت کنند ودر خانه بمانند تا خدای نکرده مبتلا به این بیماریی نشوییم. حتی همه ارگانها برای آگاهی و ضدعفونی بسیج شدند ؛ اما برای ظهورت خیلی کم کاریی می کنیم. متاسفانه کودکان ، نوجوانان و جوانان امروزیی کمتر با امام غایبشان انس دارند و خیلی ها هم چندان آشنایی با شما ندارند. چرا بیدار نمی شوییم ؟ چرا به خودمان تکانی نمی دهیم ؟ چرا یقین نداریم که تنها راه نجات از این همه ، فلاکت و مصیبت فقط فرج شماست ؟ چرا به این باور نرسیدیم تنها راه رسیدن به آسایش و سعادت ابدیی فقط تشکیل تمدن مهدویی می باشد ؟
ای چشمه حیات ، هزارو یکصد و هشتاد و اندی از غیبت شما میگذرد ؛ چه سخت است دوران غیبت و آواره گی ، چه سخت است در میان میلیاردها جمعیت جهان تنها باشی و هر روز شاهد گرفناری ها و این مصیبت ها باشی و از خدا طلب فرج و گشایس نمایی. واقعا شرمم می آید نام خود را منتظر و عاشقت گذاشتم ، شرمم می آید برای فرجتت قدمی بر نداشتم ؛ شرمم می آید از اینکه دفتر انتظارم را ورق می زنم ، می بینم فقط در زمانی که گرفتارم و مشکلی دارم بیشتر به یادتت هستم و در زمان خوشی کمتر به شما فکر می کنم. زمانی که صحنه هایی از ویرانه های ، سیل ، زلزله ، جنگ ، نسل کشی مسلمانان هند ، درد و غم مردم یمن ،…. و آمار تلفات ویروس کرونا را از تلویزیون یا فضای مجازیی رصد می کنم ؛ آن قدر دل شکسته و غمگین می شوم که یاد غریبی و دل شکستگی شما می افتم و با خود می گویم ، چگونه یوسف زهرا ، این همه گرفتاری ها را می بیند و تحمل می کند و اشک می ریزد ؛ با خود نجوا می کنم خدایا ، به پهلوی شکسته ی مادرش حضرت زهرا(س) به دل غمگینش صبوریی عطا کن و الساعه فرجش را نزدیک بگردان.
واقعا این صحنه ها سخت و دردآور است و با خود تکرار می کنم :
امان از دل صاحب الزمان
امان از دل صاحب الزمان
امان از دل صاحب الزمان
یارب الزینب به حق زینب اشف صدر الزینب بظهور الحجة .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *